Dyzet. Dyzet poezi. Nga karantina.

Askush nuk i hap portat e lagunës. Shën Marku shëtit nëpër shporta perimesh e mishi. Shpirtrat, para se të ikin, lëvizin rrugëve dhe lusin njerëzit të mblidhen në shtëpi. Të njejtën gjë bëjnë dhe të ringjallurit. Në 40-ditëshin e tyre.


Disa kërkojnë “burimin e urtësisë që del nga zemra dhe gjuha”. Edhe Noe bind kafshët që qameti do zgjasë vetëm dyzet ditë.


Po i afrohem të dyzetave – “mosha e sinqeritetit dhe urtësisë”. Nëqoftëse nuk marr masa, do të jem me siguri duke u mosbindur.


Ç’të bëj?


Hap portat e lagunës sime. Ngre frymën mbi dorën time, mbi pishtarin tim, mbi statujën time. Mbi lirinë time. Mbi Ellis Iceland tim.

Në të vetmen luftë që arti pranon.

Të ndihmojmë vijën e parë të frontit. Të krijojmë një Fond për mjekët, infermierët dhe personelin spitalor të prekur nga COVID-19.
Fushata
Faqja 3 / 3 1 2 3